นายว่าอะไรนะ
ไอ้เวร!
นายเรียกฉันว่า "ขยะ" เหรอ
ใช่
เพราะนายมาโทษฉันเรื่องที่นายทำเอง
บอกความจริงกับฉันมา...
ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
โทษทีนะ
คำพูดของฉันแรงไปหน่อยใช่มั้ย
ฉันแค่ตกใจ
ไม่เคยมีใครเข้าใจฉันผิดมาก่อนแบบนี้
ไม่มีอะไรน่า
เจ้าจุนอู เด็กผีนั่น บอกว่าจะมา ทำไมใช้เวลานานจัง
ฉันต้องกลับบ้านแล้ว
จุนอู
นายพูดตรงๆ กับฉันได้นะ
จริงๆ แล้วฉันรู้นะ
เห็นนาฬิกาของครูซงที่อยู่ตรงนี้มั้ย
เขาคงใส่ออกไปด้วย
เขาไม่ได้ใส่ออกไป
นายเห็นเขามั้ย
นายควรบอกฉันนะ
ฉันแค่อยากแกล้งครูซงแจยองหน่อย
ฉันกะว่าจะเอาไปซ่อน
ต้องเป็นไอ้เวรนั่นแน่ๆ
ไอ้เด็กส่งของนั่น
ฉันแน่ใจว่ามันขโมยไป
- ไม่มีทาง - เชื่อฉันเถอะ
ฉันเห็นมันจับนั่นนี่ ทำเป็นเก็บกวาด
ไอ้หัวขโมยเอ๊ย
ซังฮุน ฉันจะไปคุยกับเขาเอง
ปล่อยนะ ฉันจะไปถามมัน
ให้ฉันไปถามเถอะ
เขาอยู่ห้องเดียวกับฉัน
จุนอู เดี๋ยวก่อน
ตอนนั้นฉันคิดว่า
"เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว"
"ฉันไม่ควรปล่อยให้บานปลาย"
แต่...
ฉันคิดว่าควรหาทางช่วยนาย
ไอ้โง่
นายคิดจริงๆ เหรอว่า ของจะยังอยู่ในนั้น
ฉันมั่นใจว่ามันคงซ่อนในกระเป๋าเสื้อ หรือกางเกงในแล้ว
จุนอูไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก
นายพูดเรื่องอะไร
ได้ยินว่ามันถูกบังคับย้ายมา โรงเรียนเราเพราะไปขโมยของ
ทุกคนรู้กันหมดแล้ว
แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าต้องมีอะไร
แต่...
ดูเหมือนว่าโจซังฮุนห้องหนึ่ง บอกเรื่องนี้ให้ครูรู้แล้ว
รวมถึงเรื่องที่ฉันรู้เรื่องนี้ด้วย
โจซังฮุนเอ๊ย...
ฉันขอโทษนะ จุนอู
ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องแบบนี้
แต่...
สิ่งที่ฉันได้คืนมา คือการที่นายสงสัยในตัวฉัน
ฉัน "สงสัย" นายเหรอ
ไม่ใช่แค่สงสัย
ฉันเห็นเลยต่างหาก
นายพูดเรื่องบ้าอะไร
ฉันคิดว่านายกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง
นายคงมีเหตุผลของตัวเอง
ที่ทำตัวแบบที่ทำอยู่นี่
นี่ชเวจุนอู!
ใช่เธอหรือเปล่า จุนอู
เธอต้องส่งจดหมายขอโทษไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มาหา ไม่รับสายครูด้วย
มาเร็ว
เร็วเข้า มานี่เลย!
นายจะบอกครูโอมั้ย
เรื่องที่นายคิดน่ะ
ฉันไม่แน่ใจ
[อีกีแท]
โปรดทิ้งข้อความไว้หลังจาก...
ทำไมไม่รับสายวะ
นายโอเคหรือเปล่า
คงเจ็บน่าดูสินะ
ไปเรียนพิเศษแล้วไม่ใช่เหรอ
จะไปได้ไง
ในเมื่อเห็นนายเป็นแบบนี้
[จดหมายขอโทษ]
ผมทบทวนดูแล้ว ผมไม่ได้ทำผิดจนต้องขอโทษ
พระเจ้าช่วย
เธอ...
ครูประหลาดใจจริงๆ
เธอมีความสามารถนะ วาดรูปเต่าทองได้สวยเลย
แต่เธอยังต้อง...
ส่งจดหมายขอโทษอยู่ดี
ช่วยเขียนขึ้นมาอีกฉบับเถอะ
ถ้าครูเอาฉบับนี้ไปส่งครูจะโดนเล่นงานเอา นี่
แต่ผมไม่มีอะไรจะเขียนจริงๆ ครับ
อีกอย่างนะ อย่าเพิ่งคิดเรื่องย้ายโรงเรียน
นี่ จุนอู
อย่างที่เธอรู้
ครูเป็นแค่ครูผู้ช่วย
ถ้ามีปัญหาใหญ่เกิดขึ้น ระหว่างที่ครูมาทำแทน
และนักเรียนที่ย้ายมา ถูกย้ายไปอีกโรงเรียน
ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ เสียสมาธิ
และไม่ใส่ใจเรื่องการเรียนในห้อง
เธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับครู
พยายามคิดง่ายๆ ครับ ครู
เด็กใหม่ย้ายออกอีกครั้ง เพราะปัญหาส่วนตัว
ไม่ อย่าคิดแบบนั้น สถานการณ์ที่เราเจออยู่ไม่เหมือนกัน
จุนอู อย่างแรก จดหมายขอโทษ...
จุนอู เธอต้องเขียนอะไรสักอย่าง แทนที่จะวาดรูป
ทำไมฉันถึงได้ข้อความนี้
นี่ เขียนให้เสร็จ...
จุนอู นี่ ชเว...
พระเจ้า ไอ้เด็กนี่
ชเวจุนอู!
เดี๋ยวก่อน
เขียนจดหมายขอโทษเถอะนะ
โอเค
กลับมา กลับมานี่
จุนอู...นี่ ไม่นะ! เดี๋ยวก่อน!
พระเจ้า ร้อนจัง เท้าฉันจะแหกหมดแล้ว
ดี ตัดสินใจได้ฉลาด เอานี่
ใช่ เยี่ยมเลย
มานี่
ดี
พระเจ้า ฉันใส่รองเท้าคู่นี้ไม่ได้แล้ว นี่
ให้ตายสิ โอฮันคยอลเนี่ย เป็นได้แค่ครูที่มาแทนจริงๆ
นี่ ชเวจุนอู นี่!
โจซังฮุน รู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
ถ้าเธอเอาแต่พึ่งสมองโดยที่ไม่ฝึกฝนอะไรเลย
เธอจะโง่ไง ไอ้เด็กเวร
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง
ผมก็ยังเอาชนะฮวียองได้อยู่ดี
อย่าพูดแบบนั้น...
เลิกล้อฮวียองได้แล้ว
ก็เขาไม่ควรแก้โจทย์พวกนั้นผิด
เป็นเพราะเขารู้ว่าเขาทำผิดไง
ฮวียอง
เป็นอะไรหรือเปล่า
อีกอย่างนะ สิ่งที่ฮวียองพูดก่อนหน้านี้ ไม่ได้ทำให้เธออี๋เหรอ
"เราไม่ควรมีอคติกับจุนอูนะ"
"ฉันอยากให้เราเชื่อใจ และส่งแรงใจให้เขา"
นี่ ดาฮิน
พูดมากๆ เดี๋ยวซูบินก็ชกหน้าเข้าให้หรอก
ฉันไปชกเธอทำไม
บอกแล้วไงว่าฉันกับฮวียองไม่ได้คบกัน
เราแค่เรียนรร. อนุบาลเดียวกัน
แต่ฉันเห็นด้วยกับสิ่งที่ฮวียองพูดนะ
ฉันคิดว่าเราควรหาวิธีช่วยจุนอู
มองขึ้น
ทำไมฉันสวยจัง
พวกเธอดูซูบินสิ
ทำไมเหรอ
ว้าว! ซูบิน เธอสวยจริงๆ
เดี๋ยว นี่กี่โมงแล้วนะ
ซูบิน ลูกจะทำตัวแบบนี้ต่อไปเหรอ
รู้มั้ยว่าค่าตัวติวเตอร์คนนี้ ที่เพื่อนแม่แนะนำเท่าไหร่
ถ้าลูกพลาดคลาสนี้ไป เราจะจองคลาสไม่ได้อีกเลย
ยูซูบิน รีบเลย!
แม่ฉันนี่เหลือเกินจริงๆ
มีอะไรเหรอ
เธอลงเรียนพิเศษแล้วเหรอ
เลขเหรอ
ติวเตอร์คนไหน
ค่าเรียนเท่าไหร่
ฉันไม่อยากเรียนเลย แต่แม่ของฉันยืนยัน...
พวกเธอ ฉันต้องไปแล้ว
- บาย เจอกันพรุ่งนี้นะ! - อะไรนะ
- บาย ซูบิน - บาย
อย่าไปเดินชนอะไรเข้าล่ะ!
นี่อะไรน่ะ
การทำคะแนนให้ดี ทำให้ชีวิตเราลำบากนะ ว่ามั้ย
แม่เลิกสนใจฉันไปแล้ว
แค่ไม่ขาดเรียนแม่ฉันก็ดีใจจะตายแล้ว
ฉันต้องไปแล้วเหมือนกัน
โรมี วันนี้เธอไม่มีเรียนพิเศษนี่
ฉันจะไปสปากับแม่
บาย
แม่คะ ขอเถอะ หนูไม่อยากมีติวเตอร์จริงๆ
หนูจะตั้งใจอ่านหนังสือเอง นะคะ
อ่านหนังสือเองแล้วผลออกมาแบบนี้เหรอ
แล้วเมื่อไหร่ลูกจะได้เกรด 4 เลขบ้าง
แม่คะ ขอเถอะ
ถ้าลูกยังดื้อ แม่จะไปคุยกับแม่ฮวียอง
ให้ช่วยยัดลูกเข้าไปเรียนเลขกับเขา
อย่าเลยนะคะ หนูจะไป กำลังไปแล้ว
ไปให้ถึงภายใน 10 นาที
อย่าสายแม้แต่นาทีเดียว
หนูจะไปถึงใน 10 นาทีได้ยังไง
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
ตึกนั่นก็อยู่หน้าโรงเรียนลูกเลย
ลูกไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนเหรอ
อยู่ค่ะ หนูอยู่ที่โรงเรียน
กำลังไปนะคะ โอเค บาย
พระเจ้า ฉันเกลียดจริงๆ เลย
ทุกคนที่เรียนกับติวเตอร์คนนี้ เข้ามหาลัยโซลได้หมด
การได้งานดีๆ นี่สำคัญกับแม่มากๆ เลยสินะ
พระเจ้า! ฉันซวยแล้ว ฉันไปไม่ถึงใน 10 นาทีแน่ๆ
พระเจ้า
นายอีกแล้วเหรอ
ใช่ ฉันอีกแล้ว
ใช่แล้ว!
นายกำลังไปไหนน่ะ
- ฉันต้องไปเข้ากะ - ที่ไหน ไกลมั้ยอะ
อยู่แค่นั้นเอง งั้นหันมันกลับมา
ฉันต้องรีบไปแล้ว ขอฉันยืมหน่อยนะ
ไม่ ไม่ได้นะ บ้านฉันอยู่ไกลจากที่นี่
เดี๋ยวจะเอามาคืนนะ ขอบคุณ!
- ขอยืมก่อนนะ! - ฉันต้องกลับบ้านหลังจากนี้
บ้านฉันอยู่ไกล
นี่!
โทษที!
บ้านฉันอยู่ไกลจากตรงนี้มากๆ
แม่เธอบอกว่า เป้าหมายเธอคือเข้ามหาลัยโซล
นั่นคือสิ่งที่แม่หนูต้องการค่ะ
แค่ได้เข้ามหาลัยไหนหนูก็ดีใจแล้ว
และได้คณะที่ต้องการด้วย
ฉันเข้าใจจ้ะ
ดังนั้นเธอต้องตั้งใจเรียนมากกว่านี้ และตั้งเป้าว่าจะเข้าม. โซลอย่างที่แม่หวัง
หนูรู้ค่ะ...
ว่าหนูคงเข้าไม่ได้ต่อให้พยายามแค่ไหน
หนูไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น
และหนูไม่อยากเครียด เพราะเป้าหมายเกินจริง
แต่ครูคุยเรื่องนี้กับแม่หนูแล้ว
ครูคะ
หนูได้ยินว่านักเรียนทั้งหมดที่ครูสอนมา เข้ามหาลัยโซลได้หมด
หนูได้ยินมาเยอะว่าครูยอดเยี่ยมแค่ไหน
หนูกลัวว่า...
หนูอาจทำชื่อเสียงของครูแปดเปื้อนน่ะค่ะ
หนูจะไปคุยกับแม่หนูให้เข้าใจ
ขอบคุณที่สละเวลาในวันนี้นะคะ
เก่งมาก! ซูบิน ทำได้ยอดเยี่ยม
เขากลับไปแล้วเหรอ
พระเจ้า นายทำฉันตกใจนะ
นายมาทำอะไรที่นี่
มาดูว่าเธอกำลังหาอะไร
นี่
จักรยานฉัน...
ขอบใจนะ
ฉันโดดเรียนพิเศษไปเที่ยวกับพวกสาวๆ
แล้วจู่ๆ แม่ฉันก็โทรหา...
เลยต้องรีบบึ่งไปเลย
ขอบใจที่เอามาคืนนะ
บาย
นายคิดว่าฉันจะไม่เอามาคืนเหรอ
ฉันคิดว่าจะเอาไปคืนวันพรุ่งนี้ ที่โรงเรียน ถ้าไม่เจอนายคืนนี้
พรุ่งนี้ฉันไม่มาเรียนแล้ว
คิดว่าพรุ่งนี้นายจะมาซะอีก
ก็...
ฉันคิดว่าใจว่าจะไม่ไป
นั่นสิ
นายเรียกนี่ว่าค้นคว้าเหรอ
ฉันทำดีที่สุดแล้ว
รายชื่อแหล่งอ้างอิงต้องมี มากกว่าแค่ชื่อหนังสือกับชื่อคนเขียน
ฉันใส่สำนักพิมพ์ลงไปด้วยนะ
นายต้องระบุให้ชัดเจนว่า แต่ละข้อความมาจากตรงไหน
ไม่เคยทำมาก่อนเหรอ
เอางี้แล้วกัน
ทำส่งให้ทันภายในวันพรุ่งนี้
ฉันบอกแล้วนี่ว่าพรุ่งนี้จะไม่เข้าไป
นั่นเป็นปัญหาของนาย
นายต้องทำหน้าที่ของนาย ให้เสร็จก่อนไปไม่ใช่เหรอ
เหมือนอย่างที่ฉันเอาจักรยานมาคืน
อย่าบอกนะว่านายจะหายหัวไป หลังจากทำกลุ่มเราซวย
เขาเรียกว่าไร้ความรับผิดชอบ
นายได้ยินว่าฉันเป็นราชินีแห่ง การประเมินผลการเรียนใช่มั้ย
ตอนนี้ฉันรับนายเข้ากลุ่มเราแล้ว
อย่างน้อยนายก็ควรแสดง...
ตรงนี้
ตาเธอ
นายมีอะไรติดอยู่ในตาหรือเปล่า
ไหนดูซิ
ขอฉันดูหน่อย
ไม่ ไม่ใช่ตาฉัน
เอานี่
พระเจ้า
ทำไมเขาไม่บอกให้เร็วกว่านี้
นี่
ฉันอยากถามอะไรนายหน่อย
เอ่อ...
ขอบุหรี่ซองนึงครับ
ฉันไปแล้วนะ
ขอบคุณที่ให้ยืมจักรยาน
ว่าไง มีอะไรจะถามฉันเหรอ
ก็...
นายได้...
ขโมย...
นาฬิกาครูกวดวิชาหรือเปล่า
คงไม่ได้ทำสินะ
บาย
ทำไมเหรอ
ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันไม่ได้ขโมย
ฉันคิดว่านายกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง
นายคงมีเหตุผลของตัวเอง...
ที่ทำตัวแบบที่ทำอยู่นี่
ฮวียองอ่านหนังสืออยู่ค่ะ
พ่อกลับมาบ้านแล้ว
แกทำอะไรอยู่
- อะไรนะครับ - ทำไมแกถึงยืนงกๆ เงิ่นๆ อยู่แบบนี้
นั่งอ่านหนังสือเฉยๆ ยังยากอยู่อีกเหรอ
เปล่าครับ ผมหาแบบฝึกหัดอยู่
คะแนนผลสอบจำลองออกหรือยัง
- ผลออกพรุ่งนี้ครับ - เขาทำคะแนนได้ดีอีกแล้ว
เขาชื่ออะไรนะ
ลูกชายคุณโจที่บริษัทฉัน...
โจซังฮุนจากห้องหนึ่งค่ะ
ใช่ โจซังฮุน เด็กฉลาดคนนั้น
แก...
ต้องระวังเด็กแบบเขา
เด็กธรรมดาที่ไม่มีอะไรนอกจากสมองดีๆ
พวกนี้น่ากลัวที่สุด
ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น
ฉันไม่มีอะไรนอกจากสมองให้พึ่งพา...
ในระหว่างที่ต้องดิ้นรนไต่ระดับไป
ฉันไม่ขออะไรมาก
แค่ให้แกทำได้ดีพอๆ กับพี่ชาย โอเคมั้ย
ครับ
เปิดประตู
เปิดประตู เปิดสิ!
เปิดเดี๋ยวนี้!
นี่!
รู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหน กว่าฉันจะนัดให้แกเจอครูคนนั้นได้
รู้บ้างมั้ย
ใครบอกว่าแกจะทำอะไรตามใจก็ได้
หนูไม่โอเคกับการสอนแบบตัวต่อตัว
แกอะไร...
มันสำคัญตรงไหนว่าจะสบายใจหรือไม่
คิดถึงเกรดแกสิ
เกรดหนูไม่ดีตรงไหน
หนูได้ที่ 28 ของชั้น มันแย่มากเลยเหรอ
เด็กคนอื่นๆ ที่เกรดเหมือนหนู ก็คงได้รับคำชม
และเป็นความภูมิใจของพ่อแม่
แล้วแกเหมือนเด็กคนอื่นๆ เหรอ
แกโอเคเหรอที่จะเข้ามหาลัยไหนก็ได้ในโซล
เหมือนเด็กคนอื่นๆ
ซูบิน...
รู้มั้ยว่าสังคมนี้ ผู้หญิงอยู่ยากแค่ไหน
แกคิดว่าจะได้ยืนอยู่หัวแถว เหมือนพวกผู้ชายเหรอ
ไม่มีทางเลย
นั่นคือเหตุผลที่ครอบครัว พ่อแม่ ความรวย และการศึกษาจนถึงหน้าตา
ทุกอย่างถือว่าเป็นอาวุธของแก
แกมีทุกอย่าง แต่แกขาดอะไรไปล่ะ
บอกฉันมาว่าแกขาดอะไรบ้าง
ทั้งหมดที่แกต้องทำตอนนี้คือเรียน
เรียนหนักแค่สองปี แล้วเข้ามหาลัยโซล
แล้วจากนั้นจะทำอะไรก็เชิญ ฉันจะไม่ยุ่งกับแกแล้ว
มันเป็นปัญหายังไง แม่เคยขออะไรจากแกอีกเหรอ
แม่แค่ขอให้แกเรียนหนังสือ
มันจะยากแค่ไหนกันเชียว แม่ขอให้แกหาเงินเหรอ
ในสังคมนี้ ผู้หญิงไม่เท่าเทียมกับผู้ชาย!
ซูบิน ฟังให้ดี!
เราต้องพยายามให้หนักกว่าร้อยเท่า!
แกมีอะไรจะพูดมั้ย
หนูจะตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้
ไปอ่านหนังสือไป
- พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่คะ - ทำไม เขาเกี่ยวอะไรด้วย
แกก็คุยโทรศัพท์กับเขาทุกวัน แกถามไปทำไม
เขาจะกลับหลังสัมมนาเสร็จ
คิดว่าถ้าเขาอยู่บ้าน จะได้อ่านหนังสือน้อยลงเหรอ
อย่าตลกไปหน่อยเลย
อย่าอาบน้ำนานไป เดี๋ยวแกจะง่วงนอน
แม่จะเข้ามาดูแกตอนตีหนึ่งนะ
ค่าาาา
ตรงนี้
บ้าเอ๊ย
ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้แล้ว
ขอบคุณที่เอามาคืน
บาย
จักรยานนั่นมีอะไรนะ
เก่าจะตายแล้ว
["ต้นไม้เปลือย"]
[รายชื่ออ้างอิง เรียงใหม่แบบนี้!]
ลายมือเธอสวยจัง
ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันไม่ได้ขโมยเหรอ
เหตุผลสองข้อ
อย่างแรกเลย นายดูแบบ...
ช้าเกินจะขโมยของจากใคร
ที่สำคัญกว่านั้น ฉันว่านายคิดว่า การขโมยของเป็นเรื่องน่าเบื่อ
นายเกือบยิ้มอีกแล้วเหรอ
นายชื่ออะไรนะ
ให้ตายสิ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนจริงๆ เหรอ
ไม่อยากไปเลย
[ชเวจุนอู]
ไม่อยากไปจริงๆ นะเนี่ย
ไม่อยากไปจริงๆ นะ
เร็วเข้า จุนอู!
วันนี้แม่ฉันไม่อยู่บ้าน!
จุนอู รอฉันด้วย!
[ห้องสมุดชอนบง]
ชเวจุนอู
นายมาเร็วนะ
ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ
- ทำอะไร - ค้นคว้าอะไรสักอย่าง
สำหรับการประเมินผลการเรียน
ทำไปทำไม พรุ่งนี้นายก็ไปแล้ว
ฉันอาจไม่ได้ไปพรุ่งนี้
แล้วนายจะไปตอนไหน
ฉันไม่แน่ใจ...
ไอ้เวรนี่ปั่นหัวฉันเล่นอยู่
เข้าใจล่ะ
ฮวียอง
อะไร
- ไม่ต้องห่วงนะ - เรื่องอะไร
ฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้น
นี่จุนอู
มาเร็วเลยนะ
สวัสดี ฮวียอง
วันนี้ครูต้องดูแลนักเรียนมาสาย
- ดูชั้นเรียนให้ครูด้วยนะ - โอเคครับ
จุนอู มีอะไรจะคุยกับครูหรือเปล่า
ไอ้เด็กเวร วิ่งหนีไปแบบเมื่อวานได้ยังไง
ฮวียอง เธอไปได้แล้ว ตามครูมา
- ตรงนั้น - อะไรเหรอ
- รองผอ. ครับ - อะไรเหรอ
นี่ จุน...
ไว้เจอกันนะ
จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว
ขอบคุณครับ
ไง
ใกล้ๆ โรงเรียน
ตอนนี้เหรอ
ไม่ โอเค เดี๋ยวฉันรีบไป
โอเค
ไง กีแท
- โซเย - นายทำอะไรน่ะ
ฉันเอาหนังสือมาเข้าเล่ม
โทษที แต่มีเรื่องด้วย ฉันต้องไปแล้ว
- โทษทีนะ - เรื่องอะไรเหรอ
ฮวียองเหรอ
[ปรัชญา วรรณกรรม ภาษา]
[จดหมายขอโทษ]
เธอเขียนอันนี้ให้เสร็จก่อน...
แล้วค่อยอ่านหนังสือ โอเคนะ
และระหว่างยุคสำคัญนี้ ได้ปรากฏบุคคลผู้ยิ่งใหญ่
ไว้ค่อยเรียนเรื่องนี้คาบหน้า
- โอเคค่ะ - ขอบคุณค่ะ
- โชคดีนะคะ
หิวจังเลย
ทำไมไม่ไปกินหญ้าล่ะ
ไม่ใช่แพะนะ
- เอาหน่อยมั้ย - ไม่
เดี๋ยวนี้ดาฮินเครียดหนักนะ
เพราะเธอน้ำหนักขึ้นครึ่งโล
พระเจ้า ดาฮิน ทำไมถึงปล่อยตัวแบบนี้
การที่เราดูดีสำหรับคนอื่นสำคัญตรงไหน
ไม่ใช่ใครที่ไหน
แต่แค่โอเจคนเดียว
สเปกของโอเจคือสาวผอมแห้ง
จองโอเจ นาย...
ไม่ อย่าพูดอะไรนะ
ซูบิน ว่าไง
อ๋อ ไม่มีอะไร
เขาหล่อจังเลย
พวกนายมองอะไรกันอีก
- เด็กใหม่ไม่มาเหรอ - ชเวจุนอูน่ะเหรอ
เขาอาจจะถูกจับไปแล้วหรือเปล่า
เขาบอกว่าเขาจะย้ายโรงเรียน เขาคงไปแล้วมั้ง
เขาเป็นคนที่ทำตามคำพูดจริงๆ
เขารักษาสัญญา
นายต้องทำหน้าที่ของนาย ให้เสร็จก่อนไปไม่ใช่เหรอ
มาฮวียอง
ว่าไง ชานยอล มีอะไร
เด็กใหม่ไปแล้วเหรอ เขาไม่มาแล้วเหอ
จุนอูน่ะเหรอ
ไม่รู้สิ...
อย่างน้อยเขาน่าจะบอกเราหน่อยว่าจะไปแล้ว
ให้ตายสิ
ชเวจุนอู ไอ้ขี้แพ้
คิดว่าจะเข้าใจตรงกันแล้ว
เขาไม่มาจริงๆ ด้วย
นายมานี่
ใช่แล้ว เรื่องแหล่งอ้างอิง...
["ต้นไม้เปลือย"]
ฉันตรวจสอบส่วนอ้างอิงแล้ว
แต่มีบางส่วน
ที่ฉันหาต้นฉบับไม่เจอเลย
พระเจ้า! ชเวจุนอู ไอ้ขี้ขโมย
หลบไป ขอฉันดูหน่อย
ให้ตายสิ เด็กใหม่เป็นขโมยจริงๆ ด้วย
ฉันประทับใจนะ
ตายแล้ว เด็กใหม่แม่งกล้าจริง
พระเจ้า ไอ้ขโมยใจหยาบ
นายนี่มันจริงๆ เลย
นี่ นาฬิกาฉันอยู่ไหน
นี่ไงล่ะ
จุนอู
นายไม่ได้ย้ายไปโรงเรียนอื่นแล้วเหรอ
ฉันคิดว่านายย้ายไปแล้ว
กีแท เกิดอะไรขึ้น
เราเปิดล็อกเกอร์จุนอู คิดว่าเขา...
มีคนบอกให้ฉันเปลี่ยนมาล็อกเกอร์นี้ เพราะว่าตู้ตรงมุมไม่โอเค
แต่เราเจอ...
พระเจ้า ราคามันเท่าไหร่เนี่ย
นายไม่ต้องเปิดต่อหน้าทุกคนก็ได้
ฉันไม่คิดว่าจะเจออยู่ในล็อกเกอร์เขา
นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะไม่เข้ามาวันนี้
- อะไรนะ - ฉัน...
บอกซูบินคนเดียว
ฉันไม่ได้บอกใคร
แต่พวกนายทุกคนก็รู้ว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉัน
เราไม่เห็นนายตอนเช้า เราเลยคิดว่า...
กีแท นายได้ข้อมูลมาผิดๆ
พรุ่งนี้คือวันสุดท้ายของจุนอู
เข้าใจแล้ว ฉันคงสับสน
- พวกเรา - ไปกันเถอะ
พวกครูมาแล้ว
พระเจ้า
เธอตัดสินใจว่า จะลาออกจากโรงเรียน
ดังนั้นครูก็ไม่รู้ว่า เราจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
ไม่ว่าในกรณีใด
ครูโอรับมือกับเรื่องนี้ได้ดี และไม่ทำให้เรื่องบานปลาย
- สำหรับนักเรียนของเรา - ครับ รองผอ.
ทำให้แน่ใจว่าเด็กๆ จะไม่กระจายข่าวลือ
- ครับ - รับทราบครับ ผอ.
ว่าไง ฮวียอง
ผมเพิ่งคุยกับครูซงทางโทรศัพท์
เขาบอกว่าเขาจะปล่อยเรื่องนี้ไป
- จริงเหรอ - พูดจริงนะ
ใช่
เขาบอกผมว่า แค่เอานาฬิกามาคืนก็พอ
ฮวียอง เธอนี่...
เจรจาเก่งจริงๆ เลย
พระเจ้า เขาน่าจะไปเป็นทูตนะ
ใช่เลย ต้องเหมาะสมกับเขาที่สุด
จุนอู
ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
ฮวียองไม่เคยทำให้ผิดหวัง เขาคือความภูมิใจของโรงเรียนเรา
อะไรเรียบร้อยดี
เรายังไม่รู้เลยนะครับว่า ใครเอานาฬิกาไปใส่ในล็อกเกอร์ผม
ดูนั่นสิ ครูซงยกโทษให้เธอแล้ว
เขาไม่จำเป็นต้องยกโทษให้ผม
จุนอู ทำไมเธอถึงทำตัวแบบนี้
ผมไม่ได้ทำอะไรผิด
ถึงต้องได้รับการอภัย
อะไรนะ...
พระเจ้าช่วย
มาฮวียอง
นายต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ
- อะไร - ฉันก็จะไปจากที่นี่อยู่แล้ว
นายปล่อยฉันไปเงียบๆ ก็ได้
นายทำแบบนั้นทำไม
นายพูดเรื่องอะไร
นายล้ำเส้นไปแล้ว
ฉันคิดว่าฉันช่วยนายอย่างดีที่สุดแล้ว
ใช่สิ ฉันจะไปคาดหวังอะไร
กับไอ้เด็กเหลือขออย่างนาย
วันนี้เราจะเรียนเรื่องชายฝั่งเกาหลี
อย่างที่พวกเธอรู้กันแล้ว
ชายฝั่งทั้งสามมีคุณลักษณะ ที่แตกต่างกันไป
อย่างแรกเลย ขอพูดถึงชายฝั่งตะวันออกก่อน
ค่อนข้างธรรมดาเลยใช่มั้ย
แล้วชายฝั่งตะวันตกกับใต้ล่ะ
เป็นชายฝั่งที่มีความซับซ้อน ซับซ้อนมากๆ
ทำไมเหรอ
เพราะเทือกเขาทั้งหมด ทอดแนวไปทางทะเล...
ต่อไป พวกเธอจะเห็นได้ตรงนี้
ครูครับ ผมมีคำถาม
จ้ะ มีอะไรเหรอ ฮวียอง
จากแบบฝึกหัดที่แล้ว...
แบบฝึกหัดที่แล้วเหรอ
เกี่ยวกับภูเขาไฟใช่มั้ย
ในกรณีของลาวาหินบะซอลต์
ลาวาจะมีความหนืดต่ำ ซึ่งทำให้มีความเหลวมากกว่า
ทำให้ภูเขาไฟหินบะซอลต์ มีเนินที่ไม่สูงนัก
โอเคมั้ย
ดี เรามาดูคำถามข้างล่างกัน
- สู้เขา! - นายทำได้!
- เร็วกว่านี้!
- นายทำได้! - วิ่งให้เร็วกว่านี้!
โจซังฮุนอยู่ไหนเหรอครับ
ซังฮุนเหรอ เขาอยู่ตรงนั้น
ซังฮุน! โจซังฮุน!
- สู้เขา ทีมเรา! - เร็วกว่านี้!
โจซังฮุน
นายมาทำอะไรตรงนี้
นายเห็นจริงๆ หรือเปล่า
- เห็นอะไร - เห็นฉันขโมยนาฬิกาที่โรงเรียนกวดวิชา
อะไรนะ
นายเห็นหรือเปล่า
- วิ่งไป! - วิ่งเลย!
เอาละ มาเรียนเรื่อง...
- อุลลึงโดกับด็อกโด - นี่!
- เธอ ตรงนั้นน่ะ! - อุลลึงโด...
- ไอ้เด็กที่ย้ายมานี่ - ได้เป็น...
พวกเธอ ทำอะไรกันเนี่ย
ที่ใส่เสื้อยืดสีขาวคือโจซังฮุนหรือเปล่า
แล้วนั่นไม่ใช่เด็กใหม่เหรอ
- เด็กใหม่เหรอ - ใช่เด็กใหม่จริงๆ
ทุกคนกลับมานั่งที่!
- วิ่งเลย! - วิ่งให้ไว!
ซังฮุนวิ่งได้โคตรเร็วเลยไม่ใช่เหรอ
เขาเร็วที่สุดในห้องฉันตอนเรียนม. ต้น
ใช่ปะ เขาโคตรเร็วเลย
เฮ้ย ดูนั่นสิ
- เขาเป็นบ้าอะไร - ส่งไม้ให้เขาสิ
เฮ้ย หยุดนะ เฮ้ย!
- นี่ โจซังฮุน! - เฮ้!
นายต้องส่งไม้ให้ฉัน!
พวกเธอ!
เลิกวิ่งไล่ฉันได้แล้ว! ฉันเหนื่อยแล้ว
ฉันถามว่านายเห็นฉันขโมยหรือเปล่า
นายวิ่งได้เร็วแค่ไหน
พวกเขาทำอะไรกันวะ
ครูพละมองอยู่ กลับเข้าข้างในเถอะ
ผมคิดว่าพวกเขาทะเลาะกันอยู่
- พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน - นี่!
ครูแบครับ ดูเหมือนพวกเขาทะเลาะกันอยู่
ผมควรไปห้ามพวกเขา
ไม่ เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น กลับไปนั่งที่
- มันอันตรายนะ - หนุ่มๆ กลับไปนั่งที่
นี่ พิลซัง โกดง
นายเห็นฉันขโมยหรือเปล่า
มาฮวียองพูดแบบนั้นเหรอ
ใช่
ฮวียอง ไอ้ทุเรศนั่น...
นี่ ชเวจุนอู!
ซื้อไอติมมาให้ด้วยนะ!
ฉันอยากกินไอติม!
พวกเขาทำอะไรกันน่ะ
- ไม่แน่ใจครับ - พวกเธอ! ทำอะไรกันน่ะ
พระเจ้า ครูพละ ครูพละเห็นเราแล้ว
เอาละ ทุกคน กลับมาเรียนกันต่อ
เราจะทำยังไงกับพวกเขาดี
ถึงไหนกันแล้วนะ
ขอโทษนะครับ คุณครู
ไม่เป็นไร ฮวียอง เอาละ มาดูหน้าต่อไปกัน
ช่วงฤดูหนาว มวลลมจากไซบีเรีย...
มานี่
นี่ ไอ้ตัวแสบ!
ให้ตายสิ ฉันนี่ขี้ลืมจัง
มาฮวียอง
เด็กใหม่นี่มีของนะเนี่ย วิ่งโคตรเร็วเลย
ชเวจุนอูพูดอะไรบ้าง
นายบอกเขาว่า...
ฉันเห็นเขาขโมยของ
ใช่
กล้าพูดเนอะ
นายมาทำอะไรที่นี่ ฉันไม่อยากเล่นกับนายแล้ว
รองเท้าฉันเปียกหมดเพราะนายเลย
ไอ้แสบ ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
หมายความว่าอะไร
ว่าฉันเห็นเหมือนกัน
พอใจหรือยัง เด็กใหม่
ฉันทำหน้าที่ได้ดีเลยใช่มั้ย
กระโดด โอ้ย เจ็บ
เธอจะไปแล้วเหรอ
ไม่ว่าจะยังไงก็ไปใช่มั้ย
ครับ
ก่อนหน้านี้...
ฉันเห็นเธอวิ่งห้อเป็นม้าเลยนะ มีเรื่องอะไรเหรอ
ไหนๆ เธอก็จะไปแล้ว
ผมแค่สงสัย...
ว่าทำไมพวกเขาทำแบบนั้น
บอกว่าพวกเขาเห็นบางอย่าง ทั้งที่ไม่เห็น
โกหกว่าพวกเขาไม่ได้ทำ
แค่นั้นน่ะเหรอ
ที่เธอสงสัย
สงสัยเหรอ ไร้สาระจัง
ครูรู้ว่าเธอโมโห
มีคนกลั่นแกล้งเธอ เธอเลยของขึ้น!
สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้คือการหนีปัญหา!
ก็ได้ ไปเลย เธอไม่ได้ดูเจ๋งหรอกนะ
นี่!
ชเวจุนอู!
เออ! หนีไปเลย!
แม่อยู่หน้าประตูโรงเรียน ออกมาเลย
ซูบิน!
แม่มาทำไม
ไปกันเถอะจ้ะ
- ไปไหนเหรอคะ - ไปกันเถอะ!
แม่หาติวเตอร์ให้หนูได้แล้วเหรอ
คนใหม่อีกแล้วเหรอ
ทำไมเราถึงมาบ้านฮวียอง
ซูบิน ถือนี่ที
พระเจ้า อะไรเยอะแยะคะเนี่ย
เราจะทำอะไรกันคะ
ตามแม่มาเถอะ
ใครคะ
สวัสดีค่ะ เรามาพบคุณนายพัค
- คุณนายพัคเหรอ - หยุดนะ ไม่งั้นอดค่าขนม
หยิบขึ้นมา
เดี๋ยวนี้
- ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ - ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรเลย
ทำไมต้องเอาอะไร มาให้ฉันเยอะแยะทุกครั้งเลย
- เชิญเลยค่ะ - โอเค
- เชิญนั่งเลย - ได้เลยค่ะ
เมื่อกี้ฉันคุยกับลูกชายคนโตอยู่
เขาเรียนที่อเมริกา จำได้มั้ยคะ
แน่นอนค่ะ
ขอโทษที่จู่ๆ ก็แวะมาค่ะ
ไม่เลยค่ะ ฉันเข้าใจดี
คุณคงกังวลเรื่องสอบกลางภาคที่ใกล้จะถึงแล้ว
อีกนะคะ ซูบินสวยขึ้นมากๆ เลย
แบบนี้ก็แย่เลย
เมื่อสาวๆ สวยขึ้น
หนุ่มๆ จะไม่มีกะจิตกะใจเรียน
ขอบคุณนะคะ
คุณอยากให้เธอ เรียนคลาสของซงแจยองเหรอ
ใช่ค่ะ
ไม่ว่าฉันจะเสาะหาครูที่ไหน
ก็หาครูเลขที่เก่งเท่าเขาไม่ได้
จริงเลยค่ะ
ฉันคุยกับครูซงแล้ว เขาบอกว่าเราต้องขออนุญาตคุณ
ให้ตายสิ เขาพูดเวอร์เกินไป
ทำไมคุณต้องขออนุญาตฉันด้วย
ตราบใดที่เธอเก่งพอจะเข้าร่วมชั้นเรียนได้
รู้ใช่มั้ยว่า เธอต้องผ่านการสอบวัดระดับก่อน
ค่ะ
หนู...
ยังไงก็ตาม...
ยังไงก็ตาม
เราต่างรู้ว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคุณไม่อนุญาต
ให้ตายสิ
ฉันหวังพึ่งคุณนะคะ คุณนายพัค
ได้ค่ะ ฉันจะคุยกับคุณซงให้
ขอบคุณค่ะ
- ซาบซึ้งในน้ำใจเลยค่ะ - บ้านแล้วครับ
กลับมาแล้วเหรอ ลูก
ซูบินกับแม่ของเธออยู่นี่น่ะ
เป็นยังไงบ้างครับ
ว่าไงจ๊ะ มาฮวียอง
เธอหล่อจังเลย
ลูกชายคุณนี่สมบูรณ์แบบจริงๆ
คุณพูดอะไรคะ เขายังห่างไกลคำนั้นค่ะ
ชอบชุดคุณจังเลย
ฉันเพิ่งซื้อมาเร็วๆ นี้เองค่ะ
อีบ้านั่น
คิดว่าตัวเองเป็นราชินีหรือยังไง
ถ้าไม่มีลูกๆ กับผัว ตัวเองก็ไม่มีค่า
น่ารังเกียจชะมัด
ถ้าเราเจอกันเมื่อ 20 ปีก่อน
เธอคงไม่กล้าพูดกับแม่ด้วยซ้ำ ให้ตายสิ
เธอจบจากมหาลัยที่ไม่มีชื่อด้วย บ้าเอ๊ย
แม่ขอโทษที่ไม่ได้บอกลูกก่อนนะ
ทนอายเอาหน่อย อีกไม่นานหรอก
แม่ไม่มีทางเลือกอื่น
เราต้องใช้มาตราการพิเศษ
- ถ้าเราปล่อยให้ลูก... - หนูขอโทษค่ะ แม่
อะไรนะ
หนูขอโทษที่ไม่ได้เป็น นักเรียนเก่งๆ อย่างฮวียอง
และทำให้แม่ต้องลดตัวลงมา
มาฮวียอง
ฉันดีใจที่นายอยู่ที่นี่
แม้ว่านายจะไม่ได้เจอครูซงอีก...
นายก็ควรจบเรื่องนี้ด้วยดี
ที่นายพูดก่อนหน้านี้...
"เด็กแบบนาย"
นายหมายความ...
ว่ายังไง
นั่นเหรอ
ก็...
นายจะย้ายไปโรงเรียนไหน
ฉันจะย้ายไปอนยาง
แม่ฉันทำงานที่นั่น
"เด็กแบบนาย" เหรอ
เด็กแบบนายเป็นพวกที่...
ไม่มีอะไรพิเศษ
นายมีชีวิตและหายใจอยู่ก็จริง...
ต่อให้นายยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป
ฉันสงสัยว่าจะมีหวังสำหรับนายหรือเปล่า
"อะไรก็ช่าง"
นายโอเคกับที่คนอื่นทำกับนายแบบนี้เหรอ
นายแค่ใช้ชีวิตไป
เพราะนายเกิดมาบนโลกนี้ โดยไม่มีทุนอะไรเลย
เพราะนายยังหายใจอยู่
เพราะนายไม่กล้าพอจะหายไปด้วยซ้ำ
ฉันสงสาร...
เด็กแบบนายนะ
แล้วนายล่ะ
ไม่สงสารตัวเองเหรอ
สงสารทำไมล่ะ
ฉันแตกต่างจากนาย
ไสหัวไปได้แล้ว
นายยังถามฉันแบบนี้ด้วยใช่มั้ย
ยังไงนายก็จะไปแล้ว
ฉันจะปล่อยนายไปง่ายๆ ก็ได้ แต่ทำไมล่ะ
ทำไมฉันต้องทำถึงขนาดนี้
เพราะนายทำฉันไม่พอใจ
ก็นายทำให้เรื่องมันบานปลาย
ทั้งๆ ที่นายก็หายตัวไปเงียบๆ ได้
นายกล้าดียังไง...
ถึงทำแบบนี้กับฉัน
พอจะตอบคำถามนายได้มั้ย
ทุกข้อเลยหรือเปล่า
ครับ แม่
ลูกเก็บกระเป๋าหรือยัง
ลูกขนแต่ของที่จำเป็นก่อนนะ
เดี๋ยววันอาทิตย์แม่ไปจัดการของที่เหลือเอง
แม่ไปดูโรงเรียนใหม่ของลูกเมื่อบ่ายนี้ ดูโอเคเลยนะ
ลืมทุกอย่างไปนะ
และเมื่อลูกย้ายมาที่นี่ ก็สนใจแต่เรื่องเรียนนะจ๊ะ
ลูกต้องเข้ามหาลัยดีๆ แล้วประสบความสำเร็จ
เพื่อที่พอลูกไปเจอพ่อ แม่จะได้โม้เรื่องลูกได้
"พ่อ" เหรอครับ
เขาอยู่ที่ไหนเหรอครับ
แม่ได้ติดต่อกับพ่อเหรอ
แน่นอน เราคุยกัน
แม่ไม่ได้บอกลูกเหรอ
เขาอยู่ที่โพฮางหรืออะไรสักอย่าง เพราะต้องทำงาน
ลูกรู้มั้ยว่าเขาเป็นห่วงลูกแค่ไหน
แม่ครับ
ผมต้องวางสายแล้ว
ผมกำลังกลับบ้านครับ
จุนอู...
แม่คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าพ่ออยู่ที่ไหน
ผมรู้
ว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน
เมื่อผมเริ่มคิดว่าผมจะไป...
ผมรู้สึกว่าผมมีความกล้าขึ้น
ความกล้าที่จะไปพบเขาก่อนจะจากไป
ชายที่นำผมมาสู่โลกนี้...
โดยไม่มีต้นทุนอะไรเลย
ชเวมยองจุน
ใครครับ
ขอโทษครับ...
เรายังทำจาจังมยอนไม่เสร็จ
บอกเขาว่าเราจะเอาชาม ไปวางไว้ในอีกครึ่งชั่วโมง
เราจะเอาชาม ไปวางไว้ในอีกครึ่งชั่วโมงครับ
มีอะไรให้ช่วยครับ
คุณ...
จำผมไม่ได้เหรอครับ
อะไรนะ
ฉันคิดว่าเธอมาผิดบ้านนะ
พ่อครับ!
วันนี้สนุกมั้ย ลูก
อยากได้อันนี้จัง
คุณใช่ชเวมยองจุนหรือเปล่าครับ
ไม่ใช่จ้ะ
โอเค
เป็นไปได้มั้ยครับ
ที่คุณคือชเวมยองจุน
ชเวมยองจุนเหรอ
ไม่ใช่
ขบวนนี้จะหยุดที่ปูซาน สถานีปูซาน
ประตูจะเปิดทางขวามือ
สถานีนี้...
ผมคิดว่าในที่สุดผมก็เจอพ่อแล้ว
ผมสงสัยมาเสมอ...
ว่าผมจะพูดอะไรถ้าเจอพ่อ
แต่...
ครับ
ไงลูก
แม่สงสัยอยู่เลยว่า ลูกถึงบ้านปลอดภัยมั้ย
ครับ
ผมกำลังเก็บของอยู่ครับ
จุนอู
แม่ขอโทษด้วยนะเรื่องก่อนหน้านี้
แม่แค่อยากจะ...
ไม่ต้องห่วงครับ
ผมจะทำตัวดีเวลาเรียนที่นั่น
ไม่จ้ะ ไม่ต้องหรอก
ต่อให้ลูกต้องเรียนที่นี่ ลูกไม่ต้องเรียนหนักขนาดนั้น
แม่มีความสุขขอแค่ให้ลูกอยู่กับแม่
สาวๆ ในเมืองนี้ตื่นเต้นที่จะได้เจอ ลูกชายสุดหล่อของแม่แล้ว
ลูกรู้จักป้าแฮยองใช่มั้ย
ป้าแกทำกิมจิหัวไชเท้ารอลูกแล้ว
ลูกจำป้าซอนมีได้มั้ย คนนั้น...
ผมขอโทษครับแม่
ทำไมเหรอ
ที่สร้างปัญหาให้แม่อีกแล้ว
ครั้งนี้ผมจะทำให้ดีขึ้นครับ
ลูกพูดเรื่องอะไร
ไม่ใช่ความผิดลูกสักหน่อย
แต่เพราะพวกทุเรศนิสัยไม่ดีนั่น
พวกเขาคิดว่าแกล้งลูกได้ เพราะลูกไม่ได้อยู่กับแม่
แม่จะไปโทษใครได้
ทั้งหมดเป็นความผิดแม่
แม่ควรจะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ
แต่แม่ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะต้องหาเงิน...
แม่ครับ
แม่ร้องไห้อีกแล้วเหรอ
เปล่า จะร้องทำไม
ร้องไห้หมายถึงแม่แพ้
ลูกก็อย่าโกรธตัวเองแล้วกัน...
ถ้าคิดว่าลูกหนีจากที่นั่น โอเคมั้ย
ลูกต้องมาอยู่ที่นี่เพราะแม่อยู่ที่นี่
เพื่ออยู่กับแม่
มาอยู่ให้มีความสุขที่นี่ดีกว่า จุนอู
แม่...
ตอนนี้แม่มีความสุขมากๆ เลย
เพราะแม่จะได้อยู่กับลูกชายแล้ว
แม่จะได้ทำมื้อเช้าให้ลูกกินทุกวันได้แล้ว...
จะได้รีดชุดนักเรียนให้ลูกด้วย
แม่มีความสุขมากๆ เลย
ครับ
ฝันดีนะ
ครับ
สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้คือการหนีปัญหา!
ก็ได้ ไปเลย เธอไม่ได้ดูเจ๋งหรอกนะ
เออ! หนีไปเลย!
ผมกำลังหนี
ทำไมผมเอาแต่วิ่งหนีจากเรื่องต่างๆ
ทำไมผมต้องวิ่งหนีอยู่เรื่อย
เป็นเพราะผมไม่สนว่า อนาคตผมจะเป็นยังไงเหรอ
ฉันสงสาร...
เด็กแบบนาย
แบบเราเหรอ
แม่ขอโทษนะจุนอู
เป็นเพราะแม่...
ความผิดแม่ทั้งนั้น
แม่ขอโทษนะ ลูกรัก
อย่าร้องไห้ครับ แม่
ผมเห็นนะว่าแม่ร้องไห้
แม่ไม่ได้ร้องไห้
แม่นอนอยู่บนเตียงแล้ว
แม่ผมยังเด็กและไม่มีวุฒิภาวะ
แต่แม่ก็ไม่ได้ทิ้งผมแล้วหนีไป...
แม้ว่าตอนนั้นแม่จะเด็กแค่ไหนก็ตาม
แม่ก็ไม่ได้หนีไป
[อีก 19 วันถึงสอบกลางภาค]
ทุกคน ครูมีข่าวดีมาบอก
ในการสอบจำลอง ฮวียอง...
ได้เอบวก...
ทุกวิชาเลย
ว้าว!
- เจ๋งไปเลย! - ยอดเยี่ยม!
- เราภูมิใจในตัวนาย - เก่งมาก!
เราภูมิใจตัวนาย!
มาฮวียอง!
- มาฮวียอง! - ทำไมเขาได้คะแนนดีจัง
ใช่มั้ยล่ะ
- ยอดเยี่ยมไปเลย! - เอาละ
- ฮวียอง - มาฮวียอง
- ยอดเยี่ยม! - มาพูดอะไรหน่อยสิ
ขอบคุณครับ คุณโอ
ไม่ต้องขอบคุณ
ขอบคุณนะ ทุกคน
ฉันคิดว่าได้คะแนนดีเพราะโชคช่วย ดังนั้นฉันจะตั้งใจเรียนมากกว่านี้
เราทุกคนมาทำให้คะแนนดีกว่านี้กัน
เอาล่ะ ปรบมือให้เขาหน่อย!
เท่จังเลย!
เท่มาก!
[สู้สุดใจ วัย 18]
มาฮวียอง อย่ามายุ่งกับฉัน
พวกเธอจับคู่คุยกันเป็นเวลาสามนาที
หัวหน้ากลุ่มเรียน จะเป็นจับฉลากคู่ของเธอให้
ตัดสินใจได้ดีเหมือนกันนะ
ที่ไม่หนีไป
ถ้าเธอมีปัญหาอะไร มาคุยกับครูได้ทุกเมื่อนะ
- ครับ ครู - ฟังดูไม่จริงใจเท่าไหร่เลยนะ
นายทำการประเมินของเธอพัง เช่นเดียวกับการสอบภาษาอังกฤษ
ฉันไม่คิดว่านายรับมือมันได้
เพื่อตัวซูบินเอง ไม่ใช่เพื่อนาย
ทำไมเธอถึงสนใจฉัน
เพราะฉันถูกบังคับให้มาเรียนที่นี่ หรือเพราะฉันดูน่าสงสาร
ใช่เลย
ชเวจุนอูเป็นคนแบบนั้น
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย